Zakończyla się internetowa częśc wyborów lidera PO. Platforma, przy pomocy firm takich jak TNS Polska, NASK, Orange, oraz przy wsparciu naukowym Politechniki Wrocławskiej zbudowała system, który był interesującą próbą zbudowania bezpiecznego projektu e-votingu. I mimo, że frekwencja wyniosła tylko 27%, to i tak był to pierwszy w Polsce tego typu projekt na taką skalę.

Wybory elektroniczne muszą realizować dwa, wydawałoby się, sprzeczne w tych warunkach założenia. Z jednej strony, system musi być tak zbudowany, że nie ma możliwości zdublowania czy też generowania dodatkowych głosów. Z drugiej, musi zapewniać pełną anonimowość głosującym. W Estonii obywatele mogą oddać głos przy użyciu wydawanego wszystkim mieszkańcom kraju specjalnie skonstruowanego dowodu osobistego, który służy także jako karta do głosowania (a także magazynuje m.in. dane medyczne). Każdy głos jest szyfrowany podwójnie (mechanizm oparty na infrastrukturze PKI, Public Key Infrastructure), aby zapewnić spełnienie obu tych warunków. Swój głos można zmienić aż do dnia wyborów, a internetowe głosowanie może być dokonane w okresie wczesnego głosowania, na kilka dni przed tradycyjnym. Te wszystkie zabezpieczenia wystarczyły, by w 2011 roku 24% głosujących w wyborach parlamentarnych wybrało właśnie taką metodę.

Platforma osiągnęła nieco lepszy wynik - przez internet zagłosowało 27% uprawnionych do głosowania w wyboracha na przewodniczącego PO. Partia dostarczyła swoim członkom pocztą 38 tysięcy kart do głosowania (ok 2 tysiące jest awizowanych, ok 1800 zostało zwróconych). To wynik werfikacji członków partii, która jest prowadzona od 1,5 roku.

System wyborczy miał w swoich założeniach gwarantować pełną tajność, a jednocześnie zabezpieczyć przed możliwościami oszustwa. W 2010 roku w prawyborach prezydenckich, w głosowaniu internetowym każdy członek PO musiał podać swoje dane osobowe. Teraz PO postawiła na system, którego elementy niezależnie od siebie tworzyły Politechnika Wrocławska, Orange, NASK i TNS (który integrował wszystko w jedną całość). PO przygotowała tylko bazę danych członków partii, cała reszta (proces generowania kodów wyborczych, drukowanie kart, zdrapek. losowe ich naklejanie) były wykonywane zewnętrznie i niezależnie od siebie. W ten sposób partia nie może przyporządkować wysłanych kodów do konkretnego człowieka, co ma gwarantować bezpieczeństwo całego systemu. Ponieważ kody były jednorazowe - takie jak w procedurze weryfikacji przelewów w bankowości elektronicznej - powstała zamknięta pula 42 tysięcy głosów, których nie można zdublować. NASK zajął się audytem całego systemu, a Orange zapewnił serwery i gwarantował ich bezpieczeństwo. Były mało wyrafinowane próby włamania się na serwer wyborczy, ale zabezpieczenia nie zostały złamane. System ochrony tożsamości był wielowarstwowy - unikalny login na instrukcji do głosowania, i unikalne hasło z karty.

Konstrukcja systemu sprawia, że Platforma nie może np. sprawdzić frekwencji w poszczególnych regionach. Po zakończeniu procesu wyborczego planowana jest jednak ankieta ewaluacyjna wśród członków partii, która ma dotyczyć m.in. sposobu głosowania.

Jak mówi sekretarz generalny PO Andrzej Wyrobiec: "Nieuchronnie zmierzamy w stronę społeczeństwa informacyjnego. System, który tu zbudowaliśmy jest pionierski". I chociaż w ten sposób zagłosowało tylko 27% uprawnionych, to i tak doświadczenie w budowaniu i wdrażaniu tak skomplikowanych projektów informatycznych może się Platformie przydać w trakcie przyszłych kampanii wyborczych.