TYGODNIK POLITYKA




-- PARADOWSKA: TUSK SIĘ POGUBIŁ Jak pisze w komentarzu: „Niestety, wypowiedział się również minister sprawiedliwości Jarosław Gowin, który przypisał sobie rolę Trybunału Konstytucyjnego i orzekł stanowczo, że wszystkie projekty są niezgodne z konstytucją. Najwyraźniej chodziło mu o pognębienie premiera i zademonstrowanie swojej siły. Przyszło mu to tym łatwiej, że chory premier najwyraźniej nieco się pogubił. Najpierw „zaćwierkał”, że chce, aby wszystkie trzy projekty skierować do komisji, ale w głosowaniach był już tylko za jednym, chociaż wcześniej w wystąpieniu sejmowym mocno opowiedział się za związkami partnerskimi. (…)Minister sprawiedliwości zdaje się nieustannie próbować, jak daleko może się posunąć i musi mieć już poczucie zagrożenia. Wystarczyło zobaczyć go po głosowaniu. Zdecydowanie bardziej niż premier wyglądał na przegranego. Nie można wykluczyć więc scenariusza, że na razie stanowiskiem zapłaci wiceminister Królikowski, prawa ręka Gowina i główny ideolog w ministerstwie”. 




-- RESORTOWE DZIECI. Malwina Dziedzic pisze o „prawicowej lustracji dziennikarzy”:” Powrót metody grzebania w rodzinnych życiorysach właśnie teraz można tłumaczyć wzmożeniem medialnym na prawicy, pojawianiem się nowych pism, licytacją, kto gorliwszy w tropieniu ukrytych wrogów. Ponadto nieprzypadkowo rodzinna lustracja dotyczy przede wszystkim ludzi tzw. mainstreamowych mediów. Bo właśnie w mediach i o media toczy się dzisiaj zastępcza wojna polityczna.”




-- Jak pisze dalej: „Przekonanie, że jakiś układ powiązań rodzinno-towarzyskich determinuje rzeczywistość, jest dobrym usprawiedliwieniem dla własnych niespełnionych ambicji. Do tych emocji odnosiła się koncepcja Układu, która kiedyś pomogła PiS wygrać wybory. Teraz teorię Układu ma zastąpić teza o genetycznym dziedziczeniu PRL. Każde niuansowanie historii zawsze przegra z prostym przekazem o „ruskich pachołkach” i „żydowskich kosmopolitach” (…)Można powiedzieć, że dzisiejsi lustratorzy II stopnia są nieodrodnymi resortowymi dziećmi. Na taki „personalny” towar, tabloidowy, plotkarsko-spiskowy, celebrycki,  opluskwiający – zawsze znajdą się nabywcy.  Byli wtedy, będą teraz. Nawet jeśli to wstyd”.




-- PORTFEL DO PRZEGLĄDU. Jak pisze Adam Grzeszak: „Polacy niepokoją się kryzysem. Jeszcze go nie widzą, ale o nim słyszą, więc na wszelki wypadek starają się żyć oszczędniej. Dla polskiej gospodarki to spory kłopot”




-- Jak pisze dalej: „Wskaźnik optymizmu konsumenckiego od lipca z miesiąca  na miesiąc spada. W listopadzie nieco odbił w górę, ale w grudniu wrócił na spadkową ścieżkę. Wraz z nim spada skłonność do zakupów. W grudniu tylko 22 proc. badanych było zdania, że sprawy kraju zmierzają w dobrym kierunku, a blisko połowa obawiała się pogorszenia sytuacji gospodarczej w ciągu najbliższego roku”.




-- Jak pisze w konkluzji: „Ekonomiści prognozują, że zaciskanie pasa nie skończy się  szybko. Najtrudniejsze będzie dla polskiej gospodarki pierwsze  półrocze 2013 r. W drugiej połowie jest szansa na poprawę sytuacji, a perspektywy na 2014 r. są dużo lepsze. Polska gospodarka powinna złapać drugi oddech. Pomogą jej w tym inwestycje zasilane pieniędzmi z unijnego budżetu. Na razie więc trzeba uzbroić się w cierpliwość i polubić wyprawy rowerem do dyskontu po tanie towary z promocyjnej gazetki.




TYGODNIK POWSZECHNY




-- FLIS O ZWIĄZKACH i  SYTUACJI PLATFORMY PO PIĄTKU : „Może się okazać, że takie rozwiązanie jest dla PO całkiem korzystne. Partia rządząca znajduje się pomiędzy sprzecznymi oczekiwaniami. Z jednej strony za zmianą są wpływowi gracze, na których wsparcie może liczyć – przede wszystkim środowiska „Gazety Wyborczej”, ale także istotnej części liberalnych obyczajowo celebrytów. Trzeba jednak mieć świadomość, że w ogóle społeczeństwa przeciwnicy zmiany są w zdecydowanej większości. (…)Jednak koncentracja na emocjonalnych argumentach grozi emocjonalnym konfliktem także w PO. To najpoważniejsze zagrożenie dla jej jedności i obu stron wewnętrznego sporu: w przypadku rozpadu Platformy i jej główny nurt, i konserwatyści mogą stracić naprawdę dużo”.




-- MICHALSKI O ZWIĄZKACH I GOWINIE: „Jako świecki polityk Jarosław Gowin był bowiem zawsze politykiem pozbawionym inicjatywy, oczekującym na decyzje innych i przyjmującym te decyzje jak zrządzenie losu. Jego bierność skazuje go na bycie ofiarą polityków sprawczych i obdarzonych inicjatywą. W tym przypadku, Gowin stanie się ofiarą Tuska. (…)Aby wykonać wyrok, Tuskowi potrzebny jest pomysł – na poszerzenie koalicji, na znalezienie innego akceptowalnego lidera „konserwatywnej frakcji w PO”. W ostateczności wykonanie wyroku odroczy oczekiwanie na poprawę sytuacji gospodarczej albo na wynik wyborów parlamentarnych 2015 r. (…)Jeśli jednak Gowin bał się Donalda Tuska do tego stopnia, że całkowicie zaakceptował nie tylko usunięcie Jana Rokity z PO, ale przede wszystkim sposób tego usunięcia, to jest on dla Tuska ofiarą stosunkowo łatwą”. 




-- MAZOWIECKI OSTRZEGA: W wywiadzie dla „Tygodnika” były premier mówi: „Obawiam się, że część biskupów wciąż nie rozumie, czym jest państwo demokratyczne i czym jest pluralizm światopoglądowy, któryjego władze muszą szanować. Że przestrzeń życia społecznego nie musi i nie powinna być regulowana przez państwo, że ludzką wolność trzeba respektować. (…) Model relacji państwo–Kościół jest w Polsce zagrożony. Przestrzegam przed tym, co się stało w innych krajach, gdzie świątynie były pełne, a kryzys wewnętrzny i negatywne zjawiska w Kościele doprowadziły do kompletnej laicyzacji”. 




TYGODNIK GAZETA POLSKA 




-- WSZYSTKIE KŁAMSTWA NG. Jak piszą Leszek Misiak i Grzegorz Wierzchołowski: „Kanadyjski film „Śmierć prezydenta” wyemitowany przez National Geographic, czyli rzekoma rekonstrukcja wydarzeń z 10 kwietnia 2010 r., okazał się wierną ekranizacją raportów MAK i komisji Millera, powielającą kłamstwa propagandystów z Moskwy i z Warszawy. Już sam dobór rozmówców do filmu wiele wyjaśnia. Twórcy „Śmierci prezydenta” zdecydowali się porozmawiać z Aleksandrem Stepczenką (byłym kierownikiem lotniska w Smoleńsku), Siergiejem Jakimowem (rosyjskim dziennikarzem), byłym ministrem Jerzym Millerem, członkami jego komisji Maciejem Laskiem i Wiesławem Jedynakiem oraz publicystą Konstantym Gebertem, współpracującym z „Gazetą Wyborczą” (ojciec Geberta, jak na ironię, był sowieckim agentem)”. 




-- SAKIEWICZ: ANATOMIA UPADKU PUNKTEM ZWROTNYM. Jak pisze: „Film Anity Gargas „Anatomia upadku” wyemitowany przez „Gazetę Polską” wywołał potworne zamieszanie w szeregach władzy i jej medialnych popleczników. Spokojna narracja najwybitniejszych ludzi nauki połączona z relacjami naocznych świadków kompromituje oficjalne raporty. Przeprowadzona w ostatnich dniach operacja przysłonięcia nowych faktów o tragedii smoleńskiej przez wytwór przyjaciół Putina z National Geographic (pt. „Śmierć prezydenta”) okazała się fiaskiem. Osoby podające się za dziennikarzy, a firmujące swoimi nazwiskami ten produkt, po prostu przesadziły w kłamstwie i lizusostwie. Polacy od pewnego czasu są coraz bardziej wyczuleni na manipulacje w sprawie Smoleńska. Propagandowa agitka raczej wzbudziła niepokój, zamiast uspokoić nastroje. To zwiększyło jedynie zainteresowanie naszym filmem”.