TYGODNIK POLITYKA: 




-- JERZY BACZYŃSKI- Fragment tekstu świąteczno-noworocznego: “Życzę Państwu wesołych Świąt i szczęśliwego Nowego Roku, a facetom w czerni zwracam uwagę, że słowa „wesołe” i „szczęśliwe” noszą wszelkie cechy bezwstydnej politycznej prowokacji.”




-- INNY FRAGMENT: “Opozycja, zwłaszcza ta pisowska, będzie nas bez wątpienia dręczyć przez cały rok opowieściami o zamachu smoleńskim, wyprzedaży niepodległości, ograniczaniu wolności słowa, więźniach politycznych, reżimie Tuska, katastrofie gospodarczej, intrygach sąsiadów i innych niegodziwościach. Jak sobie to wyobrazić, aż się nie chce zaczynać nowego roku. Znikąd nadziei?”




-- JACEK ŻAKOWSKI- 10 LAT PO AFERZE RYWINA: “Kogo dziwi społeczna podatność na fantastyczne narracje smoleńskie, ten powinien sobie przypomnieć, jak fantasmagoryczne były opowieści składane z kamyków zebranych wokół sprawy Rywina. I jakiej jakości były kamyki, wokół których powstawały najpotężniejsze narracje. Przypadkowe zdjęcie z publicznego spotkania, na którym polityk witał się między innymi z jakąś podejrzaną osobą, bez trudu uzyskiwało rangę, którą dziś ma trotyl.”




-- DALEJ ŻAKOWSKI: “Ta nauka też ma poważne skutki. Bo wiele osób zniechęca do polityki, a tych, którzy w niej są, zachęca do krycia się po kątach. Spróbujcie umówić grupę biznesmenów z premierem. We Francji się da. W Niemczech się da. W Polsce to niemożliwe. Po co premierowi takie zdjęcia? Poważny skutek jest między innymi taki, że w Niemczech czy Ameryce wielki biznes współdziała z rządem w zwalczaniu kryzysu i czuje się współodpowiedzialny za stan gospodarki, a w Polsce może być tylko ofiarą lub beneficjentem decyzji politycznych, więc każdy dba wyłącznie o siebie.”




-- KONKLUZJA ŻAKOWSKIEGO: “Aferka Rywina stała się wielką aferą nie dlatego, że była wielką aferą, ale dlatego, że wielka afera była w Polsce wielu osobom potrzebna. Symbolicznie chodziło o zastąpienie III RP – IV. Że III udało się rozwalić i obalić – nie ma wątpliwości. Wszystko, co wcześniej było politycznie pewne – przestało być pewne. Wszystko, co się politycznie liczyło – liczy się nieporównanie mniej. Ale z wielkiego projektu IV RP zostało jeszcze mniej niż z III RP. Powstało coś dziwnego, ale bardzo polskiego w swojej nieostrości, chaosie, niezborności i nieoczywistości. RP 3 1/2 to nie jest. Jest Polska bez numerka. I bardzo dużo od 10 lat wciąż rozemocjonowanych sierot po numerkach.”




-- WŁADYKA I JANICKI- IDEOWE EWOLUCJE POSLKIEJ PRAWICY: “Od kilku lat polskiej polityce ton nadaje prawica. Przez ostatnie dwie dekady przebyła długą drogę. Od programu do marketingu. Od naiwności do cynizmu. Od liberalizmu do wodzostwa.”




-- DALEJ WŁADYKA I JANICKI: “Kaczyński więcej wziął z półki narodowej i katolickiej, a Tusk ze stoiska liberalnego. Ale było jasne, że towar zawsze można zwrócić i pobrać inny. Potem przecież Kaczyński, pod wpływem Zyty Gilowskiej, stał się bardziej liberalny, a Tusk w ostatnich latach wyraźnie sprzyja państwowemu etatyzmowi. Prawica wyzbyła się tożsamości po to, aby walczyć o czystą władzę z równie pozbawionym tożsamości przeciwnikiem. Wcześniej jednak rozleciał się jej główny wróg, SLD. Prawica została bez ideowego oponenta. Nagle okazało się, że stała się bezwzględna bez większego sensu. Ta bezwzględność musiała zatem znaleźć ujście. Prawica dostała do pożarcia samą siebie. Instynkt walki zaczął się przeradzać w polityczny kanibalizm.”




-- INNY FRAGMENT WŁADYKI I JANICKIEGO: “Wojna kulturowa, jaka w końcu rozgorzała pomiędzy PiS a Platformą, stała się bardziej konfliktem grup wyborców, które wynajęły sobie te ugrupowania jako mniej lub bardziej udatnych reprezentantów, niż autentycznym sporem ideowym. Duża część polityków i posłów Platformy mogłaby bez żadnych zmian w mentalności funkcjonować w PiS. I odwrotnie: spora część zwłaszcza młodszych pisowców bez większego trudu zmieściłaby się w głównym nurcie Platformy.”




-- DALEJ JANICKI & WŁADYKA: “Wielkim zwycięstwem prawicy okazało się wyrugowanie z pierwszej politycznej ligi wszystkich pozostałych ugrupowań. Ale to zwycięstwo pyrrusowe. Liderzy dwóch głównych ugrupowań stali się zakładnikami swoich wizerunków i elektoratów. Wyborcy kupili ten prawicowy spór, przyjęli to uproszczenie politycznej sceny, gdyż w takim podziale przynajmniej się nie gubią.”




-- KONKLUZJA: “Dopóki istnieje partia Kaczyńskiego, Platforma musi neutralizować jej toksyny.”




-- WŁADYKA I JANICKI O MICHALE KAMIŃSKIM: “Kamiński stał się niejako członkiem korespondentem Platformy, jeszcze trzymanym w czyśćcu, ale z widokami na lepszą pozycję. Niemniej przypadek Kamińskiego jest najciekawszy. Przecież to jeden ze spin doktorów PiS, rzeczywiście bardzo zdolny polityczny marketingowiec, który robił PiS kolejne kampanie, a dzisiaj zwraca uwagę przenikliwymi analizami życia politycznego. Zdawało się, że jak najbardziej pasuje do nowych czasów i nowych zasad. Ale i on widocznie nie zrozumiał jednak tej jednej najważniejszej zasady bezwzględnego poddania się linii partii, coś ważnego przegapił.”




-- ROBERT KRASOWSKI - SZTUKA RZĄDZENIA WEDŁUG SZEKSPIRA: ”Polityka jest wielkim dramatem, ale o niewielką stawkę. Tak przynajmniej opisał ją Szekspir. I miał rację. Spójrzmy na konflikt Kaczyńskiego z Tuskiem. Ważą się w nim ludzkie losy. Ale nie milionów Polaków, a tylko obu tych panów. My w ich wojnie jesteśmy jedynie widownią. Od kibiców sportowych, od widzów teatralnych różni nas jedno. Tamci wiedzą, że to tylko spektakl. My natomiast sądzimy, że to nasze życie.”




-- DALEJ KRASOWSKI: “Nam też nie łatwo jest uwierzyć, że pojedynek Tuska i Kaczyńskiego jest tylko prywatną wojną. Niełatwo nam przyznać, że bardziej nas wciąga fabuła tej wojny niż jej realna stawka. Owe trwające siedem lat zmagania z ich dramatycznymi etapami. Z objęciem władzy przez bliźniaków. Z jej utratą. Z katastrofą, która dramat zmieniła w tragedię. A walkę o władzę w zemstę za śmierć brata.”




-- DALEJ KRASOWSKI: “Kim jest polski premier? Jest szefem państwowego aparatu. Szefem największej firmy w kraju. Nie rządzi nami, lecz urzędnikami. Pracownikami swojej firmy. Zajmującymi się publicznymi usługami. Owym personelem pokładowym statku, na którym płyniemy. Przychodzi rano z teczką do pracy, wydaje polecenia, reaguje na wydarzenia. (…) Premier dodaje coś zupełnie innego. Polityczną zręczność. Ale nie w rządzeniu, lecz w utrzymywaniu się przy władzy. Jeśli jest sprawnym politykiem, potrafi utrzymać jedność własnego obozu, dać odpór opozycji i dotrwać do końca kadencji.”




-- PARADOWSKA O SLD: “zgromadzenie prominentnych działaczy SLD i w dodatku wokół szampana akurat 13 grudnia wywołało spory zgrzyt i kompletnie przykryło kopenhaski jubileusz.”




-- RYSUNEK MLECZKI: Spiker w TV: “Dzisiaj miał miejsce koniec świata. Wśród ofiar nie było Polaków”






TYGODNIK POWSZECHNY




-- SŁOWO ROKU Wojciech Pięciak w komentarzu dotyczącym UE: „Traf chciał, że w czasie, gdy w miniony piątek kończył się szczyt, Towarzystwo Języka Niemieckiego ogłosiło „Słowo roku 2012”. Odbywa się to corocznie, a zamysł jest prosty: znaleźć wyrażenie, które odda klimat mijających 12 miesięcy. Tym razem „słowem roku” zostało „Rettungsroutine” – typowo niemiecka zbitka słów: „rutyna działań ratunkowych”. Zbieg okoliczności – ale wymowny. Za chwilę miną trzy lata od początku kryzysu strefy euro – jeśli za ów początek przyjąć załamanie finansów Grecji oraz pierwszy unijny „pakiet ratunkowy” dla Aten. Trwające odtąd działania antykryzysowe można rzeczywiście postrzegać jako coś do znudzenia powtarzalnego”. 




-- O CZYM NIE ROZMAWIAJĄ POLITYCY W POLSCE. Jak pisze Paweł Marczewski: „Kwestia przyszłości europejskiego modelu społecznego omija jednak główny nurt naszych debat publicznych. Publicyści i politycy zastanawiają się, kiedy dotrze do nas kryzys, czy będzie dotkliwy i jak się przed nim zabezpieczyć, mało kto pyta jednak o to, czy naruszy – i tak bardzo kruchą – spójność społeczną”.




-- USA PO NEWTOWN. Magdalena Rittenhouse pisze o masakrze w Newtown: „Jeszcze tego samego dnia, odpowiadając na pytanie reportera, rzecznik prezydenta mówił, że moment narodowej tragedii „nie jest odpowiednią chwilą”, by rozmawiać o ograniczaniu dostępu do broni. Trudno się jednak oprzeć wrażeniu, że w Ameryce żaden moment nie jest odpowiedni, by rozmawiać na ten temat.”




-- I DALEJ: „Produkcja broni sportowej to prężny sektor amerykańskiej gospodarki. Ocenia się, że w 2011 r. jego dochody przekroczyły 31 mld dolarów. Zrzeszająca miłośników broni i zajmująca się ochroną interesów tego sektora National Rifle Association liczy wprawdzie tylko 4 mln członków, ale jest potężnym sponsorem Partii Republikańskiej. Choć brak dokładnych statystyk (tym bardziej że nie wszystkie darowizny muszą być jawne), ocenia się, że na polityczne kampanie i lobbing organizacja ta wydaje dziesięciokrotnie więcej niż jej przeciwnicy”.