W tygodniku POLITYKA sensacyjny tekst o kulisach relacji abp. Michalik- Jarosław Kaczyński, ważny tekst Jacka Żakowskiego z lekką pochwałą opozycji i ciekawą propozycją. W Tygodniku Powszechnym political fiction Cezarego Michalskiego "Tusk jako szef Komisji Europejskiej" oraz fragment tekstu Roberta Zielińskiego, z którego wynika, że minister Cichocki "nawet się nie pofatygował, by pokonać niewielki dystans między resortem spraw wewnętrznych a Kancelarią Premiera", by zbriefować PDT ws notatki ABW o Amber Gold.






POLITYKA- temat okładkowy: Depresja. dzieci nie wytrzymują presji. Prawie milion uczniów potrzebuje pomocy psychologa.






-- ALLELUJA I DO TYŁU?- o pozycji o. T. Rydzyka pisze Grzegorz Rzeczkowski: „Potęga o. Rydzyka zdaje się odchodzić w przeszłość, nawet jeśli jego marsz zdoła zablokować Warszawę. Pozostaje mu walka o utrzymanie pozycji - w Kościele i polityce. Być może też skazana na porażkę, bo jego akcje w episkopacie ostatnio spadają.”




-- NAJWAŻNIEJSZY FRAGMENT: „Milczenie ks. Rydzyka w sprawie wspólnego przesłania polskiego Kościoła i rosyjskiej Cerkwi zostało fatalnie przyjęte przez biskupów. I będzie z pewnością zapamiętane- mówi parlamentarzysta bliski Kościołowi. (…) Aby dobrze zrozumieć co się stało, trzeba się cofnąć o dwa miesiące. 1 sierpnia w Gazecie Polskiej ukazał się artykuł (…). Detonatorem okazało się jedno zdanie na końcu tekstu. Można się z niego dowiedzieć, że „rzeczywisty wymiar tego pojednania uwidacznia się również w fakcie, że po jednej sronie sygnotariuszy znajdujemy agenta KGB Michajłowa [czyt. abp. Cyryla- przyp. red.], z drugiej zaś hierarchę, który- jak wynika z akt IPN- zarejestrowany został jak tajny współpracownik SB o pseudonimie Zefir.” (…) Artykuł wywołał burzę wśród hierarchów, szczególnie dotknięty poczuł się abp. Michalik. -Pewna bliska arcybiskupowi osoba ze świata polityki przekazała mu, że artykuł w Gazecie Polskiej rzekomo nie mógł zostać opublikowany bez aprobaty Jarosława Kaczyńskiego. Arcybiskup Michalik uwierzył. I po prostu się wściekł.- wyjawia POLITYCE osoba dobrze zorientowana w sprawie. Pod adresem prezesa PiS miały paść ostre słowa”




-- PLAGA REFORM- pisze Jacek Żakowski: „Kaczyński ma wielki plan reform. Palikot- trochę mniejszy. Miller nie ma wielkiego planu, ale ma pomysły. Worki reform dźwigają PJN, SP, BCC, Lewiatan, Kongres Kobiet, Fundacja Republikańska, FOR. Czas na Donalda Tuska. Co ma począć? (…) Gdyby logikę wielkich reform udało się Tuskowi zastąpić logiką wieloletnich programów, byłaby to może ostatnia Wielka Reforma, jakiej Polsce potrzeba. A potem- już w czystych butach i bez reformatorskiego szału- można będzie sobie usiąść z opozycją, która się roche uspokaja, żeby (jak to robią ci, którzy sobie radzą najlepiej) spokojnie, krok, po kroku i szczegół po szczególe zaprojektować zmiany, jakich nam rzeczywiście potrzeba.”




-- POWAŻNE PYTANIA DO ARŁUKOWICZA ma Paweł Walewski, który pisze, że minister zdrowia się myli i to ani nie zbyt wysokie pensje pracowników, ani złe zarządzanie Centrum Zdrowia Dziecka jest winne dramatycznej sytuacji „lecz absurdalny system rozliczania świadczeń. (…) NFZ rozlicza hospitalizację ryczałtowo, ale ten system się nie sprawdza w instytutach, które leczą najciężej chorych i wykonują skomplikowane zabiegi. (…) Szkoda, że minister zdrowia, domagając się pilnego programu naprawczego, nie odpowiedział dotąd na trzy pytania. Dlaczego do tej pory nie urealniono wyceny procedur medycznych, które wykonują specjalistyczne placówki? Dlaczego, mimo obietnic nie powstał oddzielny katalog świadczeń wykonywanych tylko w szpitalach wysokospecjalistycznych? Dlaczego wreszcie NFZ, nie bierze pod uwagę, że absurdalny system wyceny powiększa tzw. długi szpitali (naprawdę- długi NFZ) choć i tak kiedyś ktoś będzie musiał je spłacić”






TYGODNIK POWSZECHNY- temat tygodnika: „Jak żyć bez roboty?”






-- W ramach tego tematu, jak jeden z ekspertów wypowiada się m.in. dr Wiktor Wojciechowski, główny ekonomista Invest Banku, ekspert FOR: „Tempo wzrostu gospodarki będzie nieco niższe, niż zakłada rząd (2,2 proc.). W efekcie firmy będą redukowały zatrudnienie, a bezrobocie może osiągnąć poziom 14 proc. Co w tej sytuacji może zrobić władza? Po pierwsze, trzeba dokończyć likwidację przywilejów emerytalnych. (…)Po drugie, należy zahamować wzrost płacy minimalnej. (…)Po trzecie, musimy urealnić statystyki bezrobocia. (…)Po czwarte, zamiast demonizować umowy czasowe, niesłusznie zwane śmieciowymi, musimy ułatwić firmom zwalnianie pracowników zatrudnianych na stałe.”
 




-- Cezary Michalski w tekście „Komisarz Tusk” pisze o sytuacji w którym premier zostaje szefem KE:  „Wybór Donalda Tuska na szefa Komisji, gdyby łączył się z jego realnym odsunięciem się od polityki krajowej, mógłby dać szansę na wygaszenie nienawiści, jaką plemię PiS odczuwa dziś do polskiej polityki, ze szczególnym uwzględnieniem naszej polityki europejskiej”.
 




-- Dwa scenariusze: „Donald Tusk zostaje przewodniczącym Komisji, jednak nie ma zamiaru wycofywać się z polskiej polityki partyjnej. Zamiast oddać władzę w PO, likwiduje wszystkich silnych ludzi w swojej partii. (…)Premierem i szefem PO zostaje Ewa Kopacz, a szarą eminencją rządu jest Tomasz Arabski, który latając między Brukselą i Warszawą, zapewnia Tuskowi nie tylko nadzór nad posiedzeniami Rady Ministrów, ale także obecność in spe na spotkaniach piarowego sztabu produkującego (z udziałem posła Pawła Olszewskiego) esemesowe strategie Platformy, mniej więcej tak samo udane jak akcja blokowania Lechowi Kaczyńskiemu dostępu do samolotu”
 




-- Drugi scenariusz: „Donald Tusk przed wyjazdem do Brukseli zostawia partię w rękach grupy silnych liderów, z którymi lojalnie współpracuje, szanując ich podmiotowość, nawet jeśli – w jego przekonaniu – czasami się mylą. (…)Jan Krzysztof Bielecki (premier) i Grzegorz Schetyna (silny lider PO) mają rozwiązane ręce i nie są już skazani na PSL. (…)UE nie jest już argumentem w wewnętrznej partyjnej wojnie na wyniszczenie”.
 




-- Robert Zieliński w tekście „Parodia Sprawiedliwości” pisze o wyroku ws. Pruszkowa i sprawie Milewskiego: „Po gęstych sejmowych tłumaczeniach premiera i ministra Cichockiego możemy odtworzyć, co się z tą wiedzą [o Amber Gold]  stało. Wiedza ABW została ujęta w notatkę o niskiej klauzuli, z której minister Cichocki „przygotował materiał informacyjny” dla premiera. Temu zaś któryś z urzędników z dostępem do tajemnic krótko rzecz zreferował, podczas gdy sam minister nawet się nie pofatygował, by pokonać niewielki dystans między resortem spraw wewnętrznych a Kancelarią Premiera.”
 




-- Jak pisze także: „Wiele wskazuje na to, że między prokuraturą a policją zawarty został układ o „nieagresji”, wzajemnym kryciu swych wpadek.”
 




-- Jak konkluduje: „Efektem tych procesów jest powrót do powszechnego przekonania Polaków o klęsce państwa. Przypomina to atmosferę w chwilę po wybuchu „afery Rywina”.