Polityka: Temat okładkowy: Polska na pokaz. Jak nas widzą? Jak chcemy być widziani? Jędrzej Winiecki pisze o obrazie Polski przed Euro w oczach cudzoziemców i zagranicznych mediów.

 
 Przykłady: „Całe Włochy z uwagą czytały majowy artykuł z dziennika „Corriere della Sera” odnotowujący, że próba budowy tysięcy kilometrów autostrad przerosła nasze możliwości. „Corriere” radzi czytelnikom, by wybrali samolot.(…) „Der Spiegel”, przed laty krytyczny dla Polski, pisze wręcz teraz o „wzorowym uczniu”, zwłaszcza na tle regionu.   (…) Komsomolskaja Prawda” z nutą zazdrości pisze o Stadionie Narodowym jako o „warszawskim cudzie, wspaniałym obiekcie za jedyne pół miliarda euro”.
 
-  Janina Paradowska w komentarzu „Kto nas jeszcze zadziwi?”  pisze: „Autorem najdziwniejszego happeningu ostatnich dni stał się Ludwik Dorn, który szukając swego miejsca w polityce trafił do Solidarnej Polski, partii pod względem szans w wyborach ciągle bardzo niepewnej.  Dorn, polityk wydawałoby się doświadczony, wystosował list do Jarosława Kaczyńskiego (co jest o tyle zrozumiałe, że jednak listy wyborcze PiS są pewniejsze niż SP) z propozycjami, jak można ostatecznie utrącić europejskie aspiracje Donalda Tuska i jego szanse na jakąś zagraniczną posadę. Otóż Tuska można utrącić, utrącając Chorwację na jej drodze do członkostwa w Unii Europejskiej. (…) I tak oto realizuje się w Polsce politykę europejską! Mały partyjny interesik udający wielką europejską grę.”

 
-- Niedobudzony naród. Analiza Wiesława Władyki i Mariusza Janickiego dotycząca sytuacji w PiS. „Nie jest jednak prawdą, że PiS znalazło jakiś patent na pozyskiwanie zwolenników. Najwyżej mobilizuje teraz więcej swoich stałych wyborców niż Platforma, ich powyborcze wzmożenie jest większe.  (…)Przebudzonego narodu jest po prostu za mało. Trzeba go więc dobrać przede wszystkim z grona wyborców Platformy, z tak zwanych lemingów. Należałoby zburzyć lub nadwerężyć mur, który dzieli dwa polityczne  - – ta świadomość coraz wyraźniej dociera do środowiska PiS”


-- "Jeśli więc nie można zrezygnować z teorii zamachu smoleńskiego i sojuszu z Radiem Maryja (bo to niemożliwe przy tym przywództwie), to należy podejmować inne, praktyczne kroki, aby niejako kupić, choć w części, ten zdeprawowany elektorat Tuska. Odstąpić nieco od moralnego rygoryzmu IV RP i dla dobra sprawy pójść na pewne koncesje." - piszą autorzy tekstu o nowym myśleniu w Prawie i Sprawiedliwości. 
 


-- Konkluzja tekstu: „A rząd i partia rządząca czekają już wyraźnie na mistrzostwa Europy, potem ma być jakaś rekonstrukcja rządu.  Niemniej widać marazm. Nawet jeśli tryby Platformy kręcą się rozgrzane do czerwoności, to nie są podłączone do jakiegoś zewnętrznego mechanizmu. Nie napędzają ideowej rzeczywistości. Napędza ją, od lat zresztą, PiS i jego „narodowa” i katolicka epopea, która rozpycha się w przestrzeni publicznej, wytwarzając atmosferę jakiejś katastrofy narodowej. (…) Jeśli Platforma się nie ogarnie, może zostać pokonana nie przez rzeczywiste ideowe trendy, ale przez tę właśnie atmosferę"


-- Nie będzie Merkollandu. Wawrzyniec Smoczyński pisze: „Prawdziwym problemem Europy nie jest to, czy Merkel i Hollande się dogadają, tylko czy Unia jest w stanie zapanować nad własnym przeznaczeniem."
 
 
 
 
 
Tygodnik Powszechny
 
-- Temat okładkowy: Co nam szkodzi mieć dzieci. W ramach tematu m.in tekst „Węgierski eksperyment” Wojciecha Pięciaka  o polityce prorodzinnej rządu Orbana. „Węgry od lat należą do tych krajów Europy, w których rodzi się najmniej dzieci. Rząd Viktora Orbána chce to zmienić. Półtora roku po rozpoczęciu nowej polityki prorodzinnej są pierwsze pozytywne sygnały.” – pisze Pięciak.
 
-- Reformy w PO. Komentarz Jarosława Flisa: „Wielu polityków PO wini za spadek notowań reformę emerytalną. Jednak w minionym półroczu zdarzyło się dużo więcej. Przesadzona obawa przed stratami na lewym skrzydle oraz mylna interpretacja prób wykorzystania przez PiS tożsamości katolickiej jako politycznej broni doprowadziły do napięć z Kościołem.
 
 (…)Do tego premier występował w roli reformatora-twardziela, zamiast pozostawić to – jak w przypadku deregulacji – w rękach współpracowników, dla siebie rezerwując rolę tego, który generalnie popierając zmiany, troszczy się o to, by nie były bolesne. (…)A tak zachwiał własną wiarygodnością, dostarczając przeciwnikom argumentów na rzecz starych tez o wilku w owczej skórze. Tak rzecz ujmując, reforma emerytalna nie musiała być błędem strategicznym, lecz tylko taktycznym.  (…)Rzecz byłaby mniej warta uwagi, gdyby nie to, że błędne interpretacje przyczyn kłopotów mogą sprowadzić kolejne kłopoty.”
 
--  „Telewizja Trwa” – Cezary Polak pisze o kryzysie w TVP. „TVP znalazła się na wirażu, z którego nie może wyjść cała. Źle zarządzany, generujący milionowe straty, upolityczniony i przestarzały moloch musi przejść reformę szokową. Chyba że nie chce przetrwać.”
 
-- Loża z Brystolu. Tekst Michała Majewskiego o politycznych samobójach przed Euro . Fragment: „Chyba najbardziej efektownego samobója ostatnich dni strzeliła Joanna Mucha. Pani minister, czy, jak sama woli, ministry nie powinno się zostawiać pod własną bramką. (…)  Premier Tusk obiecał np. , że odda przed turniejem kilka dróg. Do użytku naturalnie. Fantazjował, jak dziś wiadomo. Niektórzy sądzą za to, że Tusk oddał coś innego: swój polityczny PR w ręce ludzi, którzy mu źle życzą. Chodzi o wspaniałego samobója ze śmigłowcową inspekcją nad rozkopaną autostradę, po której nie można jeździć”
 
-- Kryzys dwóch prędkości. Cezary Michalski rozmawia z Dariuszem Rosatim o Polsce i kryzysie UE. Fragment: „Musimy ludziom mówić prawdę, że podstawowym wyborem dla Europy w perspektywie najbliższej dekady czy pokolenia jest to, czy utrzymamy i umocnimy naszą pozycję jako najbardziej rozwiniętego i najbardziej przyjaznego ludziom regionu świata, czy też zredukujemy się do roli azjatyckiej peryferii.