Polityka
 
-- Temat okładkowy Polityki: „Ani koko ani spoko”- „Na miesiąc przed inauguracją turnieju Euro 2012, największej w historii imprezy piłkarskiej w tej częsci Europy, rozpętała się burza. Nad naszymi głowami zderzyły się fronty klimatyczne: ze Wschodu i z Zachodu.”- pisze Jagienka Wilczak: „Jedyna logiczna strategia dzisiaj to naciskanie na władze Ukrainy w sprawie Tymoszenko- otwarcie i w zakulisowych rozmowach. Jakoś nam ta wspólna gra z Ukrainą nie wychodzi: co prawda Janukowycz dostał żółtą kartkę, ale i my znaleźliśmy się na spalonym. Dzięki piłkarskiej dyplomacji Ukraina- przy polskim wsparciu- miała wejść do ligi europejskiej, a my mieliśmy powiązać Ukrainę z Europą siecią nowych dróg, linii kolejowych, współpracą instytucji państwowych i samorządowych, „razem tworzyć przyszłość”. Wyszło jak zawsze: nie jest ani koko, ani spoko. (…) Gra o europejską przyszłość ukrainy nie jest przegrana, a Euro 2012, wciąż może być pozytywnym przełomem w historii tego nowego państwa. Sporo tu zależy od naszych umiejętności taktycznych”
 
-- Fragment tekstu Wilczak o bojkocie proponowanym przez PiS: „ W ocenie tego ruchu Jarosława Kaczyńskiego pobubili się nawet najwięksi entuzjaści prezesa. (Paradoksalnie kariera i życiorys Tymoszenko zawierają wszystkie elementy znienawidzone przez Jarosława Kaczyńskiego, dzisiejszego radykelnego obrońcy Julii, który pewnie wysłałby na Tymoszenko Zbigniewa Ziobrę i agenta Tomka).”
 
-- Paradowska o Palikocie: „Widać jednak, że już nie ten zapał i że Ruch grzęźnie.”
 
-- Paradowska o PiS przy wspomnieniu o Wiesławie Chrzanowskim- fragment: „Wiedział, że myśl narodowa musi się zmieniać, że nie da się po 1989 r. odtworzyć starych partii, bo czas wymaga syntezy róźnych myśli, aby stworzyć coś nowego. Takim projektem miało być ZChN, które dziś na tle tego, co robi PiS, wydać się może umiarkowaną partią konserwatywną”
 
-- Prof. Czapiński w rozmowie z Jackiem Żakowskim: „Oni [młodzi] są ze świata cyfrowego. My analogowego. Doda może odciąć sobie Internet, ale nie może przestać być cyfrową. Od siebie nie ucieknie."
 
„Wygląda, że na stałe wyjedzie [z Polski] mniej więcej jedna trzecia tego pokolenia. To będzie wyrwa, której się nie zalata podnosząc wiek emerytalny do 67, a nawet do 70 roku życia. (…) W drugiej fali emigracji wyjadą ci, którym tam będzie lepiej (…) Bo to jest rynek dość sensownej pracy za sensowne pieniądze, w sensownej atmosferze i z sensownym poziomem zabezpieczeń. Tu nic takiego nie znajdą.”
 
-- Miny Gowina- „Jarosław Gowin to jedyny polityk Platformy, którego tolerują, a nawet cenią wyznawcy PiS. W PO jest postacią coraz bardziej kontrowersyjną. Czego chce Gowin? Być, jak dzisiaj, numerem dwa w partii, czy numerem jeden? A może szefem nowej, własnej formacji?”- pyta Janina Paradowska: „ Dziś o ministrze Gowinie coraz częsciej mówi się „minister gawędziarz”, zwłaszcza gdy idzie o rozwiązywanie problemów wymiaru sprawiedliwości. W sejmowych komisjach nie ma projektów rządowych, nadzwyczajna komisja kodyfikacyjna nie ma prkatycznie nic do roboty, podobnie się ma z ustawodawczą. W Sejmie śladów determinacji Gowina nie widać.”
 
-- Fragment o PO: „(…) ogólna nieruchawość klubu PO, który najwyraźniej nie wie, co robić, czekając na decyzje premiera, brak Grzegorza Schetyny, który usunął się w cień; spadające sondaże, które są powodem frustracji coraz większej liczny posłów. To wszystko, jeśli nawet nie zapowiada zmierzcu Platformy, to przynajmniej wywołuje niepokój i jest szansą zaistnienia środowisk ideowo wyrazistych”.
 
-- „Zuch”- tak o Sławomirze Nitrasie, który głosował przeciw rezolucji Parlamentu Europejskiego, że ocieplenie klimatu nasila dyskryminację kobiet pisze Stanisław Tym
 
Tygodnik Powszechny
 
 „E-afera. Największa łapówka III RP”. Robert Zieliński opisuje korupcję wokół procesu cyfryzacji w Polsce, schemat układu korupcyjnego, próby jego rozpracowania, a także wątki polityczne. Tekst zaczyna się od opisu zatrzymania przez CBA Andrzeja M, jednej z głównych postaci w tej aferze.
 
 Jak później pisze Zieliński: „Dziś, po siedmiu miesiącach od tamtego zatrzymania, bilans pracy CBA i warszawskiej prokuratury apelacyjnej wygląda następująco: Andrzej M. usłyszał zarzuty karne przyjęcia blisko  5 mln zł, czyli najwyższej wykrytej łapówki w historii organów ścigania. Za kratki aresztów tymczasowych trafili przekazujący je menedżerowie światowych koncernów informatycznych IBM i HP oraz wiceprezes rodzimej „gazeli biznesu”, czyli wrocławskiej spółki Netline.”
 
Zieliński opisuje w artykule m.in. historię działalności Netline i wątki polityczne w tej sprawie: „Ze skąpych przecieków ze śledztwa wynika, że agenci CBA i prokuratorzy sprawdzają, czy to przypadek, że wrocławski Netline dokonał takiego skoku w czasie, gdy Komendą Główną kierował pochodzący z Dolnego Śląska gen. Andrzej Matejuk, a ministerstwem kierował jego krajan Grzegorz Schetyna.”
 
„Wielu polityków PO właśnie tym zbiegiem okoliczności tłumaczy dzisiejszą, marginalną pozycję niedawnego wicepremiera i marszałka Sejmu.”
 
Komentarz: Wojciech Pięciak o nowym prezydencie Francji: „Hollande: wielka niewiadoma”. Jak pisze: „Pierwsze pytanie brzmi bowiem: czy Hollande zmieni „system”, czy też to „system” zmieni Hollande’a? „System”, czyli antykryzysowe mechanizmy i założenia docierane w minionych latach na unijnych szczytach. (…) I rzecz druga: jak będzie wyglądać spotkanie Hollande’a z francuską rzeczywistością?”
 
W Tygodniku także dyskusja o bojkocie Euro. Jak pisze Andrzej Brzeziecki w tekście „Pobili Tymoszenko, zabolało Europę” pisze, że obecna sytuacja w relacjach Polski i Ukrainy przypomina w pewnym sensie okres przed Pomarańczową Rewolucją. Dlatego też opowiada się przeciwko bojkotowi i izolacji Ukrainy.
 
 „W 2004 r. Polacy zaangażowali się w Pomarańczową Rewolucję w odruchu serca. Było wiele pięknych gestów, zabrakło zimnej kalkulacji. Dziś znów warto budować na Ukrainie kapitał sympatii dla Polski – ale zeświadomością, że jeśli jest kapitał, to powinien być i zysk.”
 
Olaf Osica w tekście „Emocje niszczą politykę” twierdzi: „Akces unijnej biurokracji do bojkotu Euro 2012 nadał całości pozory przemyślanego i praworządnego działania. Tymczasem medialne przedstawienie nie tylko nie ma większego znaczenia dla sprawy Tymoszenko i problemów Ukrainy, ale wpędza relacje unijno-ukraińskie w kryzys, z którego obie strony wyjdą jeszcze bardziej słabe i jeszcze bardziej sobie obce.”
 
Tomasz Kułakowski w tekście „Lady Ju” kreśli sylwetkę Julii Tymoszenko: „Tymoszenko to kontrowersyjna postać o wielu twarzach.  Nigdy nie była demokratką z prawdziwego zdarzenia; języka ojczystego nauczyła się na potrzeby kampanii wyborczych. Jest typowym politykiem sowieckiego typu, który nie rozumie takich pojęć jak demokracja, rządy rządy prawa, dzielenie się władzą, wolny rynek.”
 
Jak podsumowuje: „Dziś jej twarz jest smutna i opuchnięta. Podupadła na zdrowiu, już nie „rozszarpie za Ukrainę”. A najbardziej bolesne musi być dla niej to, że społeczeństwo nie chce walczyć o jej wolność, zdrowie, a może i życie”
 
W Tygodniku Paweł Marczewski opisuje konserwatyzm Jarosława Gowina w tekście „Gowin, deregulator sumień”. Główna oś tekstu: porównanie Jarosława Gowina i Janusza Palikota:
 
„Niezależnie od spekulacji na temat strategii politycznych, między ministrem Gowinem a Januszem Palikotem istnieje jednak zaskakujące podobieństwo ideowe. Obaj twierdzą, że stoją na straży jednostkowej wolności, choć pojmują ją zupełnie inaczej.”
 
Marczewski twierdzi, że konserwatyzm Gowina jest niespójny. „Jeśli aptekarzowi wolno samemu zdecydować, czy sprzedawać środki antykoncepcyjne, to dlaczego samotnej matce nie wolno wybrać, w jaki sposób zajść w ciążę?”
 
Wywiad w Tygodniku: Cezary Michalski rozmawia ze Zdzisławem Najderem o sytuacji Polski w Europie i miejscu naszego kraju w unijnej układance.
 
„Berlin naprawdę dziś nam nie zagraża, przeciwnie: zbliżając się do niego, podłączamy się do silnej lokomotywy, która jedzie we właściwą stronę.” – mówi Najder.