ANALIZA MIGALSKIEGO: Czy Platforma mogła utrzymać się u władzy?

Odpowiedź na tytułowe pytanie jest twierdząca – tak, PO mogła utrzymać się u władzy i nie odpuścić do niej PiS. Wymagało to jednak przyjęcia dokładnie odwrotnej strategii, niż ta, którą ostatecznie zastosowano.

Platforma w tej kampanii popełniła szereg błędów – poważnych i mniej poważnych, strasznych i śmiesznych, istotnych i nieistotnych. Ale najważniejszym błędem było przyjęcie strategii ścigania się z lewicą na..lewicowość i antypisizm. Być może to osobowość liderki, być może przyzwyczajenie jej doradców, a być może jakieś inne względy zdecydowały, że PO zamiast walczyć o centrowego, a nawet prawicowego wyborcę, zaczęła popisywać się przed Zachodem, Gazetą Wyborczą i samą sobą jak bardzo jest nowoczesna, otwarta, tolerancyjna, lewicowa i w ogóle europejska. Miast więc bić się o elektorat środka, który co prawda miał jej wiele za złe, ale bał się głosować na PiS, Platforma w każdym głosowaniu i w każdym klipie wyborczym, udowadniała że nie jest gorsza od SLD w zachwalaniu ostatnich 25 lat, w marszu na Zachód, w przyjmowaniu stamtąd nowinek ideologicznych i politycznych. W zderzeniu z pewnym naturalnym jednak konserwatyzmem większości Polaków, musiało to przynieść opłakane skutki.

Doskonałą tego egzemplifikacją była sprawa imigrantów – PO robiła wszystko, by nie tylko w swoim europejskim stylu wyprzedzić Zjednoczoną Lewicę, ale także Partię Razem. Żeby było jasne – mój osobisty stosunek do tej kwestii jest podobny, jak polskiej lewicy, ale wyborczo dla PO była to śmiertelna pułapka. Zamiast niuansować swój przekaz, szukać półtonów, schlebiać przynajmniej po części gustom większości Polaków w tej materii, Ewa Kopacz dumnie i głośno manifestowała swój europejski sznyt i oznajmiała jak to dumnie walczy z polskim ciemnogrodem.
To tylko przykład – takich zachowań było multum. Cała kampanii PO była ściganiem się z lewicą na tym samym obszarze i tymi samymi komunikatami. Miało to dwa fatalne dla PO skutki – po pierwsze oddawało za darmo całe centrum PiS-owi, a po drugie – odbierało tlen lewicy.

Warunkiem bowiem utrzymania władzy przez PO był nie tyle jej dobry wynik i pokonanie PiS (zadanie niemożliwe), ile dobre wyniki ZL i Nowoczesnej (oraz PSL), które pozwoliłby stworzyć „antypisowski” rząd po wyborach. Jednak strategia PO szła dokładnie w przeciwnym kierunku – odbierała możliwość ZL szerszej penetracji w swoim naturalnym elektoracie, bowiem Barbara Nowacka i jej koledzy wszędzie musieli walczyć z PO, która robiła prawie to samo, co oni. Charakterystycznym i śmiesznym tego przejawem było to, jak w pewnym momencie Kopacz, w czasie debaty telewizyjnej, podziękowała za wspólne stanowisko „Panu Adrianowi” i…”Pani Basi”.

To właśnie ta strategia Platformy walczenia o głosy na centrolewicowym obszarze społecznym zablokowała możliwość wejścia do sejmu lewicy i, ipso facto, dała samodzielne rządy PiS. Być może walka o elektorat centrowy, a nawet prawicowy nie zakończyłaby się dla PO wynikiem w okolicach 24% (być może byłoby to mniej), ale wespół z silną ZL i Nowoczesną istniało prawdopodobieństwo zablokowania PiS-owi marszu po władzę.

Chyba że Platformie szło jeszcze o coś innego – wiedząc, że PiS jest nie do zatrzymania, chciała zablokować wejście do parlamentu innym podmiotom, które byłyby przez następne lata opozycją wobec partii Kaczyńskiego? I dlatego właśnie walczyła z Petru i Nowacką na ich terenie. Z tej perspektywy działania kampanijne PO miałby głęboki sens. Ale tylko z tej perspektywy. Jeśli jednak było inaczej, i PO naprawdę chciała utrzymać się u władzy, to znaczy że wybrała strategię najgorszą z możliwych, która jako jedyna dawała stuprocentową szansę na to, że PiS dojdzie do władzy. Gdyby było to prawdą, to znaczy, że sztabowcy PO byli albo dywersantami, albo idiotami.

fot. PO

Pozostałe z : 300Sejm

11 stycznia Sejm przyjmie projekt budżetu na 2018 rok

Na wtorek, 9 stycznia zaplanowano II czytanie rządowego projektu ustawy budżetowej na 2018 rok. Dyskusja w tej sprawie ma rozpocząć się o 10:15 i potrwać planowo do 16:00. Do głosowania dojdzie 2 dni później, w czwartek 11 stycznia między 9:00 a 17:00. PIerwotnie do przyjęcia budżetu miało dojść na drugim grudniowym posiedzeniu, Czytaj więcej →

Sejm: Domknięcie spraw i zmiana kapitana

Nowe okręgi wyborcze, koniec JOW-ów i plany premiera na dwa lata rządów. Sejm rozpoczyna 54 posiedzenie (12-15 grudnia 2017 r.). Exposé nowego premiera. Posłowie zaczną posiedzenie od wysłuchania exposé premiera Mateusza Morawieckiego oraz zagłosują nad udzieleniem rządowi wotum zaufania. W poniedziałek rząd z nowym premierem został zaprzysiężony przez prezydenta Andrzeja Czytaj więcej →

Polityczny plan tygodnia: powołanie rządu Morawieckiego, Senat o sądach, Sejm o ordynacji, ZO TK, PAD na Ukrainie, szczyt UE

Najważniejszym politycznym wydarzeniem nadchodzącego tygodnia będzie powołanie rządu Mateusza Morawieckiego i w konsekwencji wygłoszenie przez niego expose połączone z wnioskiem o wotum zaufania. Nowy premier ma przedstawić Sejmowi program swojego rządu we wtorek. Senat zajmie się prezydenckimi ustawami o SN i KRS – niewykluczone więc, że już w tym tygodniu Czytaj więcej →

Posiedzenia w cyklu trzytygodniowym. Sejm zmienia organizację pracy

Od lutego 2018 roku posiedzenia Sejmu mają odbywać się co 3 tygodnie – to oficjalna propozycja kierownictwa Kancelarii Sejmu. W konsekwencji tej zmiany, sejmowe komisje będą obradować w tygodnie niesejmowe. W celu reorganizacji pracy konieczna będzie zmiana regulaminu Sejmu, która jest już przygotowana. Jeżeli będzie konieczność odbycia posiedzenia komisji w tygodniu, w którym odbywa Czytaj więcej →

Polityczny plan tygodnia: Sejm o sądach, orędzie PAD, komisje o ordynacji i Smoleńsku, aktualizacja ratingu

W nadchodzącym tygodniu Sejm powróci do rozpatrywania projektów ustaw o SN i KRS. Przyjęcie prezydenckich propozycji już na tym posiedzeniu jest bardzo prawdopodobne. Ponadto w sejmowej komisji posłowie będą pracować nad dwoma projektami dot. kodeksu wyborczego. We wtorek w Sejmie zbierze się Zgromadzenie Narodowe zwołane w celu wysłuchania orędzia prezydenta Czytaj więcej →